"Kan ik u helpen?" - In de keuken van de toerisme-industrie

U kent ze wel. Het legertje jonge mensen die jaar in jaar uit op alle luchthavens van zuidelijk Europa, de Caraïben en andere tropische oorden klaarstaan om ervoor te zorgen dat u met de juiste reiskoffer in de hand op de juiste bus naar het juiste hotel vertrekt. Ze zijn er om u te helpen, om u met raad en daad bij te staan en eventuele problemen aan te pakken in uw plaats zodanig dat u blijvend onbezorgd kunt verder genieten van uw zuurverdiende vakantie. Ze doen dat met de glimlach - of zo zou het toch moeten - maar al te vaak verwatert die glimlach tot een streepje of vertrekt hij tot een bitter gezicht wanneer ze de huid worden vol gescholden, bedreigd worden of de brokken mogen lijmen bij een vluchtvertraging, een hoteloverboeking of een roet in het eten gooiende aswolk. De reisleidsters en reisleiders, hostessen en hosts, of hoe u ze ook wil noemen, ze zijn er altijd bij en staan er elk jaar opnieuw. Soms ontmoet u eens iemand een tweede keer op een andere vakantiebestemming. Veelal echter wisselt uw persoonlijke reisleid(st)er wel degelijk even vaak als uw vakantiebestemming.

We vinden ze unaniem gelukzakken. Het hele jaar - of toch het grootste deel ervan - hebben ze vakantie. Het hele jaar zon en warmte, strand en zee binnen handbereik, cocktails en eten bij de vleet, ze logeren gratis en hebben een bedrijfswagen of -brommer. En wat moeten ze voor dit alles doen? Weinig of niets. Vakantiegangers naar een bus brengen en een babbeltje slaan, zich een paar keer laten zien in uw hotel, meestal dan nog om u wat dure excursies aan te smeren, en u met de bus terug naar de luchthaven brengen na de veel te snel voorbijgevlogen vakantie. Verdorie, zo’n leventje willen wij ook wel!

Maar is het echt wel allemaal rozegeur en maneschijn daar aan die stranden?

Hilarisch en herkenbaar. Vakantielectuur, welja.